Parafia Św. Mikołaja Biskupa

DIECEZJA
SIEDLECKA

   

21 stycznia 2018 r. Imieniny obchodzą: Agnieszka, Inez, Jarosław

  Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia    
LITURGIA SŁOWA



Czytania:
Jon 3,1-5. 10; Ps 25 (24), 4-5. 6 i 7bc. 8-9; 1 Kor 7, 29-31
Ewangelia:
Mk 1, 14-20

Czytania na dzień dzisiejszy - www.mateusz.pl

Linki
Diecezja Siedlecka
Katolickie Radio Podlasie
Podlaskie Echo Katolickie
EKAI
Episkopat
 
Serwis informacyjny KRP

Pechowa porażka

Ostre strzelanie na początek

Podlasie zremisowało z Turem

Daniel Smuga zagra w Górniku Zabrze

Wychowanek Wisły Kraków zagra w Radzyniu

Pożar na ul. Mickiewicza w Siemiatyczach

Łuków: Klub Honorowych Dawców Krwi rozpoczyna działalność

Łuków: "FIT3600"

Utrudnienia na DK17 w miejscowości Ryki

PASJONACI TEATRU NA WARSZTATCH W SOK!

Łojew: mężczyzna wpadł do studni

Słuchaj na żywo KRP


        

 
O Parafii
Bliżej o ...
Historia
Kancelaria
Kontakt
Wsparcie Zabytku
Godziny Mszy Świętej
Panorama Krześlina i okolic
 
Wydarzenia
Aktualności
Archiwum
Nawrócenia
 
Duszpasterstwo
Chór Parafialny
Koło Przyjaciół
Kółka Różańcowe
Służba Liturgiczna
Zespoły Liturgiczne
 
 
 
Kółka Różańcowe
 
 

 

          Kółka Różańcowe w Naszej Parafii są szczególnie cenną wspólnotą. Jest to duchowa pomoc wszystkim rodzinom, które przeżywają każdego dnia trudności, dramaty. Uczestnictwo w Kółku Różańcowym to także podziękowanie za wszelkie  - nawet najmniejsze dobro - którego doświadczamy codziennie. Dobrem jest już samo to, ze rano możemy otworzyć oczy. 
         Serdecznie zachęcamy, by włączyć się we wspólnotę różańcową. Zaproszenie to kierujemy zwłaszcza do ludzi młodych. Nie wstydźcie się modlitwy bo ona jest najlepszym lekarstwem na wszystko. Kto jeszcze się waha niech w zaciszu swego domu modli się na Różańcu. Jadąc, bądź idąc do szkoły, pracy, naszych obowiązków, zachęcamy by odmówić choć dziesiątek rózańca. 

          Kto należy do Kółka Różańcowego w naszej Parafii?


                                                   Im Różaniec nie straszny ...

I rząd (od lewej): Barbara Kozioł, Jadwiga Błońska, Wiesława Rymuza, Marianna Komar, Małgorzata Sadłowska, Ewelina Deniszewska,
II rząd (od lewej): Aniela Dąbrowska, Halina Komar, Mariola Bobrowska, Eugenia Rymuza,

 Na terenie Parafii działają następujące Koła:
1. Kółko Różańcowe Kobiet działające pod patronatem Świętej Bernadetty działa w Kownaciskach od 1970 roku. Od początku Zelatorkę jest Barbara Kozioł dzielnie wspierana przez rozmodlone Panie, którymi są:
Alina Bąk, Janina Bąk, Anna Ciołek, Mariola Bobrowska, Henryka Kowal, Feliksa Kozioł, Mariola Kozioł, Wiesława Kozioł, Zofia Kozioł, Danuta Ławecka, Halina Ławecka, Anna Michalska, Anna Rosa, Halina Rosa, Jadwiga Rymuza, Bożena Sadłowska, Małgorzata Sadłowska, Cecylia Serementa, Zofia Sysik.


2.  Kółko  Różańcowe Kobiet, którego  Zelatorką jest Marianna Komar.

Do tego Koła należą  przesympatyczne Panie:

Jolanta Cepek, Izabela Deniszewska, Aneta Dorosz, Anna Dorosz, Krystyna Dorosz, Marlena Dorosz, Mirosława Dorosz, Cecylia Ilczuk, Halina Ilczuk, Janina Ilczuk, Zofia Ilczuk, Halina Komar, Joanna Komar, Edwarda Koza, Pelagia Rymuza, Stanisława Supryn.


3. Kółko  Różańcowe Kobiet z Kownacisk to wspólnota osób, która zawsze może na sobie polegać.

Członkami tego Koła są:

Bożena Aniołek, Maria Aniołek, Ewa Brzostek, Małgorzata Brzostek, Teresa Grabowska, Iwona Izdebska, Władysława Jurek, Genowefa Kozioł, Barbara Major, Hanna Protasiuk, Pelagia Protasiuk, Halina Serementa, Maria Serementa, Aneta Sadłowska, Janina Sadłowska, Pelagia Sadłowska.


Zapraszamy wszystkie osoby do angażowania się i wpisywania do naszej strony parafialnej by o każdym kto kocha Różaniec była mowa. 

Część radosna

Dotyczy wydarzeń z dziecięcych lat Jezusa (poniedziałek i sobota).

1.      Zwiastowanie NMP

2.      Nawiedzenie św. Elżbiety

3.      Narodzenie Pana Jezusa

4.      Ofiarowanie Pana Jezusa w świątyni

5.      Odnalezienie Pana Jezusa 


Część światła

Dotyczy publicznej działalności Jezusa (czwartek).

1.      Chrzest Pana Jezusa w Jordanie

2.      Objawienie na weselu w Kanie Galilejskiej

3.      Głoszenie Królestwa Bożego i wzywanie do nawrócenia

4.      Przemienienie na Górze Tabor

5.      Ustanowienie Eucharystii 


Część bolesna

Będąca rozważaniem męki Jezusa (wtorek i piątek).

1.      Modlitwa Pana Jezusa w Ogrójcu

2.      Biczowanie Pana Jezusa

3.      Cierniem ukoronowanie Pana Jezusa

4.      Droga krzyżowa

5.      Ukrzyżowanie i śmierć Pana Jezusa 


Część chwalebna

Dotyczy Zmartwychwstania Jezusa i kolejnych wydarzeń (środa i niedziela).

1.      Zmartwychwstanie Pana Jezusa

2.      Wniebowstąpienie Pana Jezusa

3.      Zesłanie Ducha Świętego

4.      Wniebowzięcie NMP

5.      Ukoronowanie NMP na Królową Nieba i Ziemi



          A poniżej prezentujemy kilka cennych informacji na temat Różańca Świętego i świadectwa.

                                                    Kto wymyślił Różaniec?
                                                                              
„Będziecie istotnie wiele cierpieć, ale łaska Boża będzie waszą mocą. Odmawiajcie codziennie Różaniec, aby wyjednać pokój dla świata i koniec wojny”.  Wydaje się, że to właśnie przesłanie z objawień Matki Bożej w Fatimie z roku 1917 jest znane niemal całej społeczności chrześcijan. Podobnie zresztą i modlitwa, o którą prosi w nim Matka Boża. I chociaż możemy do końca nie wiedzieć, jak należałoby odmawiać Różaniec, to napewno każdy kojarzy go z modlitwą i to typową dla katolików.


          Różaniec zaczęto odmawiać w XII wieku jako modlitwę, która na przykład braciom zakonnym nie umiejącym czytać zastępowała odmawianie psalmów. W XIV wieku pewien kartuz podzielił 150 „Zdrowaś” na 15 dziesiątek, dołączając do każdej z nich Modlitwę Pańską - „Ojcze Nasz”. Od wieku następnego włączono w odmawianie głośnej modlitwy, także medytację tajemnic z życia Pana Jezusa. W tymże wieku zaproponowano wiernym podział Różańca na trzy części (radosną, chwalebną i bolesną).


          Intrygująca jest nazwa tej modlitwy. Istnieje kilka hipotez. Jedna sięga do sanskryckiego „japanama”, co może oznaczać zarówno zbiór modlitw, jak i zbiór róż.


        Najbardziej prawdopodobną wydaje się pochodzenie średniowieczne od „Marienminne”. Róża bowiem w dojrzałym średniowieczu była ulubionym symbolem towarzyszącym Matce Bożej. Świadczą o tym liczne rymowane psalteria, wiersze maryjne z jedną lub trzema „quinquagenami” (50 lub 150 strof), ze stale powtarzanym zwrotem: „Witaj Różo”. W nawiązaniu do 150 psalmów były nazywane psalteriami.


          Używane na przełomie XIII i XIV wieku pojęcie „rosarium” miał sens bardzo szeroki i świecki. Nazywano bowiem w ten sposób ogród różany. Ale bywało, że nazywano tak Matkę Bożą jako jeden wielki ogród róż, czyli wszystkich cnót i łask.


          Nazwy tej używano także na określanie pewnego elementu stroju zarówno kobiet, jak i mężczyzn. Były to ozdoby zakładane na głowie lub szyi, a stanowiły je właśnie kwiaty naturalne i wykonane z metalu czy szlachetnych kruszców. Coraz częściej jednak słowa tego używano na określenie Maryi. Z modlitwą różańcową związane są liczne przekazy i legendy wypływające z wielkiej pobożności. Jedna z nich mówi o pewnym mnichu, który miał zwyczaj splatać Błogosławionej Dziewicy wieniec z róż, by przyozdobić nim statuę Madonny. Pewnego dnia został jednak pouczony w widzeniu, że Maryja jeszcze bardziej byłaby zadowolona z innego wieńca róż (Różańca, mianowicie powtarzaną 50 razy modlitwą „Ave Maria”. Te modlitwy stawałyby się w dłoniach Matki Bożej różami, z których splatałaby sobie najpiękniejszy wieniec.

Przechodził różne zmiany

          Praktyka powtarzania modlitw sięga odległych czasów. Występuje ona także w religiach niechrześcijańskich. Dla przykładu w Kościele Wschodnim rozwinął się zwyczaj tak zwanej modlitwy Jezusowej, polegającej na nieustannym powtarzaniu zdania:

          „Panie Jezu Chryste, zmiłuj się nade mną”. Było to zgodne z zaleceniem św. Pawła: „Nieustannie się módlcie”. Także Ojcowie Pustyni (III - V wiek) uważali nieustanną modlitwę za swój główny program. Ogromny wpływ miało także przekonanie prawosławia, gdzie nieustanne wypowiadanie imienia Jezus miało sprowadzić jego obecność.


          Na powstanie modlitwy różańcowej miał wpływ zwyczaj odmawiania przez mnichów psałterza. Nie wszyscy jednak potrafili posługiwać się łaciną, stąd zamiennie odmawiano określoną liczbę „Zdrowaś” i „Ojcze nasz”. Pierwsze świadectwa takiej modlitwy sięgają roku 667 i dotyczą Biskupa Ildefonsa z Toledo.  Przez wiele lat modlitwa była kształtowana do obecnie znanej formy. Ogromne zasługi w propagowaniu jej mieli liczni Święci i Papieże. Niekwestionowane zasługi odniósł zakon kaznodziejski Dominikanów. Stąd nieprzypadkowo średniowieczne malowidła przedstawiają właśnie Świętego Dominika otrzymującego z rąk Matki Bożej właśnie sznur do liczenia „Zdrowaś Maryjo”, czyli Różaniec. Po Soborze Trydenckim Modlitwa Różańcowa stała się praktyką wszystkich rodzin chrześcijańskich. Stąd, by stała się bardziej przystępną, zaczęto ją ograniczać do pięciu dziesiątek. Wielu papieży podkreślało ważność w życiu duchowym zarówno dla kapłanów, jak i świeckich tę właśnie niezwykłą modlitwę.

Źródłem różańca jest Pismo Święte

        Różaniec jest modlitwą ewangeliczną, bowiem w Piśmie Świętym znajdujemy jego korzenie. Główna część „Zdrowaś Maryjo” przytacza przecież pozdrowienie archanioła Gabriela ze Zwiastowania Maryi (Łk 1, 28). Dalsza część modlitwy jest pozdrowieniem i błogosławieństwem Elżbiety dla Maryi (Łk 1, 42).  Modlitwę „Ojcze Nasz” przekazał uczniom sam Pan Jezus (Mt 6,9), a Chwała Ojcu jest rozwinięciem trynitarnej formuły wypowiedzianej przez Jezusa wysyłającego uczniów z misją (Mt 28, 19).


         Spośród rozważanych tajemnic jedynie czwarta i piąta chwalebna (Wniebowzięcie i Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny na Królową Nieba i Ziemi) nie są udokumentowane w Piśmie Świętym, ale czerpią z niej inspirację.  To biblijne pochodzenie sprawia, że Różaniec, chociaż często łączony ściśle z Maryją, to tak naprawdę jest modlitwą do Jezusa. Celem tej modlitwy pozostaje akt wiary w Jezusa Chrystusa, przeżyty z Maryją, która jest Matką wspólnoty Kościoła. Można by powiedzieć, że jest to patrzenie na życie Jezusa oczyma Maryi.


          Ta prosta modlitwa prowadzi do samego centrum tajemnic wiary chrześcijańskiej. Tym samym staje się najprostszą szkołą kontemplacji, pozwalającej rozważać poszczególne wydarzenia z życia Zbawiciela.


Dla wszystkich czy dla wybranych?


          W przeszłości traktowano Różaniec jako modlitwę dobrą dla pobożności ludowej, znajdując w niej jedynie odpowiednią ilość wypowiedzianych tekstów modlitewnych.  Tymczasem związana z Różańcem medytacja sprawia, że modlitwa staje się niełatwa i odmawiają ją chrześcijanie, którzy chcą traktować swoją modlitwę bardzo poważnie.


          Jednak poprzez odmawianie Różańca, a przez to ciągłą konfrontację z życiem Chrystusa, mamy wielką szansę zmiany swojego życia na lepsze, doskonalsze, na życie Boże.


         „Różaniec, albo psałterz Błogosławionej dziewicy Maryi, jest bardzo pobożnym sposobem modlitwy do Boga. Jest to sposób łatwy i możliwy do praktykowania przez każdego. Polega na wysławianiu Błogosławionej Dziewicy przez powtarzanie Pozdrowienia Anielskiego (Zdrowaś Maryjo) sto pięćdziesiąt razy - tyle, ile jest psalmów w psałterzu Dawida, przeplatając każdą dziesiątkę Modlitwą Pańską („Ojcze nasz”) i rozważając przy tym odpowiednie tajemnice z życia Pana Jezusa Chrystusa” (Papież Pius V, 1569 rok).


           Jan Paweł II, nazywany „Papieżem Różańca” zachęca nas w swym nauczaniu: „Jest to modlitwa, którą bardzo ukochałem. Przedziwna modlitwa! Przedziwna w swej prostocie i głębi zarazem. Powtarzamy w niej wielokrotnie te słowa, które Maryja usłyszała z Archanioła i z ust swej krewnej, Elżbiety. Do tych słów dołącza cały Kościół. Można powiedzieć, że Różaniec staje się jakby modlitewnym komentarzem do ostatniego rozdziału konstytucji „Lumen Gentium” Soboru Watykańskiego II, mówiącego o przedziwnej obecności Bogarodzicy w tajemnicy Chrystusa i Kościoła.  Oto bowiem na kanwie słów Pozdrowienia Anielskiego (Ave Maria) przesuwają się przed oczyma naszej duszy główne momenty życia Jezusa Chrystusa. Układają się one w całokształt tajemnic radosnych, bolesnych i chwalebnych. Jakbyśmy obcowali z Panem Jezusem poprzez - można by powiedzieć - serce Jego Matki. Równocześnie zaś w te same dziesiątki Różańca serce nasze może wprowadzić wszystkie sprawy, które składają się na życie człowieka, rodziny, narodu, Kościoła, ludzkości. Sprawy osobiste, sprawy naszych bliźnich, zwłaszcza tych, o których najbardziej się troszczymy. W ten sposób ta prosta modlitwa różańcowa pulsuje niejako życiem ludzkim” (29.10.1978 r.)


Na podstawie arykułu Księdza Pawła Hełki
http://www.opoka.org.pl/biblioteka/M/ML/kto_rozaniec.html


Wybierz kategorie:

Wydarzenia o Różańcu

16 października 2002 roku Ojciec Święty Jan Paweł II opublikował list, w którym wezwał Kościół do rozważania nowej części Różańca Świętego.

Czytaj więcej...

 

 
     

Copyright 2007 - Realizacja KreAtoR